HONDA CB1000F – WIĘCEJ NIŻ RETRO. HISTORIA MOTOCYKLA INSPIROWANEGO LEGENDAMI LAT 80.

Nowa Honda CB1000F łączy klasyczną stylistykę motocykli z przełomu lat 70. i 80. z nowoczesną konstrukcją i osiągami. Za projektem stoi Takayuki Haramoto, Large Project Leader Hondy, który odpowiadał wcześniej za modele CB750 Hornet i XL750 Transalp. Nowy naked czerpie inspirację z legendarnych CB750F i CB900F oraz wyścigowych maszyn, z którymi marka budowała swoją sportową historię. Nie chodzi jednak o zwykły powrót do przeszłości. CB1000F ma pokazać, jak powinien wyglądać klasyczny roadster we współczesnym wydaniu.

Są motocykle, które próbują przyciągnąć uwagę nowoczesną technologią. Są też takie, które od pierwszego spojrzenia przypominają, dlaczego motocyklowa historia wciąż potrafi rozpalać wyobraźnię. Honda CB1000F chce połączyć jedno z drugim. Jej stylistyka nawiązuje do kultowych modeli z lat 70. i 80., ale pod klasyczną sylwetką kryje się współczesna konstrukcja z silnikiem wywodzącym się z Fireblade’a.

Za rozwój nowego modelu odpowiada Takayuki Haramoto. Co ciekawe, gdy Freddie Spencer i Honda rozpoczynali w 1981 roku rywalizację w amerykańskich mistrzostwach AMA Superbike Championship na modelu CB750, Haramoto był jeszcze dzieckiem. Dziś sam współtworzy motocykle Hondy, a w przypadku CB1000F stanął przed zadaniem szczególnym: przenieść ducha dawnych maszyn do współczesności, nie zamieniając nowego motocykla w jedynie stylizowaną pamiątkę po minionej epoce.

HONDA CB1000F – INSPIRACJA LEGENDARNYMI CB750F I CB900F

Nowa Honda CB1000F wyraźnie nawiązuje do motocykli serii F, które zdobyły uznanie w latach 70. i 80. Szczególne miejsce zajmują tu modele CB750F i CB900F, znane z charakterystycznej sylwetki oraz stylistycznego połączenia zbiornika paliwa i tylnej części nadwozia w jedną, spójną linię.

To właśnie ta forma stała się jednym z najważniejszych punktów odniesienia dla współczesnego projektu.

– Bezpośrednie odtworzenie modeli CB750F czy CB900F nie było naszym głównym celem – wyjaśnia Takayuki Haramoto. Jak podkreśla, CB1000F miała powstać jako uniwersalny japoński naked, odpowiedni do różnych zastosowań, a jednocześnie wyznaczający kierunek rozwoju rodziny CB.

Inspiracje nie ograniczają się przy tym do wyglądu. Nazwa Bol d’Or przywołuje skojarzenia ze słynnym 24-godzinnym wyścigiem długodystansowym FIM i motocyklami Hondy, które w tamtym okresie łączyły stylistykę café racera z mocnymi silnikami oraz sportowym rodowodem.

Ważną rolę odegrały także rozwiązania wywodzące się z wyścigowego Hondy RCB1000, których technologie trafiały do motocykli produkcyjnych. Dla Haramoto szczególnie interesująca pozostaje właśnie ta część historii: klasyczne modele F nie były wyłącznie atrakcyjnymi motocyklami drogowymi, lecz czerpały również z doświadczeń zdobywanych w sporcie.

JAK ZAPROJEKTOWAĆ KLASYCZNEGO NAKEDA NA MIARĘ WSPÓŁCZESNOŚCI?

Prace nad CB1000F rozpoczęły się od pytania, jak przenieść atrakcyjność dawnych modeli do współczesnego świata motocykli. Odpowiedź nie sprowadzała się do zastosowania retro malowania i kilku stylizowanych detali.

Zespół projektowy postawił na proste formy, czyste powierzchnie i płynnie poprowadzoną sylwetkę. Zbiornik paliwa oraz tylna część nadwozia miały tworzyć jedną kompozycję, podobnie jak w historycznych CB750F i CB900F.

Jednocześnie nowy motocykl musiał odpowiadać oczekiwaniom współczesnych użytkowników. Honda chciała nadać mu dostojną prezencję właściwą dużej maszynie, nie rezygnując z łatwości prowadzenia kojarzonej z rodziną CB.

Ostatecznie projekt oparto na wyraźnym kontraście: mocnym, zwartym przodzie oraz lekkiej i wszechstronnej tylnej części. Dzięki temu CB1000F zachowuje charakter klasycznego roadstera, ale nie próbuje udawać motocykla sprzed kilku dekad.

KLASYCZNA SYLWETKA, WSPÓŁCZESNA TECHNIKA

Odtworzenie stylistyki dawnych modeli okazało się trudniejsze, niż mogłoby się wydawać. Motocykle z końca lat 70. i początku lat 80. znacząco różniły się konstrukcyjnie od współczesnej Hondy CB1000F.

Starsze maszyny korzystały z podwójnej ramy kołyskowej, poziomego układu dolotowego i znacznie skromniejszej elektroniki. Współczesna konstrukcja wykorzystuje natomiast ramę typu diamond, pionowy układ dolotowy oraz rozbudowane systemy elektroniczne.

Szczególnie wymagające okazało się pogodzenie współczesnej ramy z charakterystycznym kształtem zbiornika paliwa. Element, który na pierwszy rzut oka wydaje się przede wszystkim kwestią stylistyki, musiał zostać zaprojektowany z uwzględnieniem zupełnie innej architektury motocykla.

Jak przyznaje Haramoto, różnice między konstrukcjami z 1979 roku a rozwiązaniami stosowanymi w późniejszych modelach stanowiły istotne wyzwanie. Oznaczało to konieczność odtworzenia najważniejszych motywów wizualnych przy jednoczesnym przeprojektowaniu poszczególnych elementów od podstaw.

Właśnie na tym polega istota CB1000F: klasyczny wygląd nie oznacza cofnięcia zegara technicznego. Motocykl korzysta ze współczesnej ramy, zaawansowanego zawieszenia i silnika wywodzącego się z Fireblade’a.

OD HONDY MONKEY DO CB1000F. MOTOCYKLOWA DROGA TAKAYUKIEGO HARAMOTO

Za nowym modelem stoi człowiek, którego zainteresowanie motocyklami zaczęło się na długo przed rozpoczęciem kariery w Hondzie.

Pierwszym impulsem była Honda Monkey należąca do jego ojca. Później ważną rolę odegrała manga Baribari Densetsu, której główny bohater rozpoczyna motocyklową przygodę na CB750F. Z czasem Haramoto sam zaczął odkrywać górskie drogi.

Ta historia dobrze współgra z charakterem CB1000F. Model odwołuje się do motocykli, które dla wielu fanów stanowią ważną część historii Hondy, ale powstaje z perspektywy inżyniera pracującego nad współczesnymi konstrukcjami.

W swojej karierze Haramoto szczególnie docenia rozwój modeli CB750 Hornet i XL750 Transalp z roku modelowego 2023. Wspomina również Masatoshiego Sato, który odpowiadał za te motocykle oraz CBR1000RR Fireblade. Jak podkreśla, współpraca z nim była ważnym źródłem wiedzy zarówno w pracy konstruktora, jak i Large Project Leadera.

INSPIRACJE? NIE TYLKO MOTOCYKLE

Choć Haramoto pracuje nad motocyklami, nie wskazuje konkretnych projektantów ani marek jako swoich najważniejszych inspiracji. Sam podkreśla, że wywodzi się ze środowiska inżynierskiego, a nie projektowego.

Wśród jego zainteresowań znajdują się klasyczne instrumenty Fender, w tym Stratocaster i Jazz Bass. Fascynują go również maszyny znane z animowanego filmu Akira z 1988 roku. To właśnie do tej inspiracji nawiązuje, wyjaśniając, dlaczego jeździ Hondą NM4.

Poza pracą lubi spokojne przejażdżki motocyklowe, grę na gitarze i eksperymentowanie z syntezatorami modularnymi. Jak sam przyznaje, nie są to szczególnie zaskakujące zainteresowania, ale pozwalają mu pozostawać blisko tego, co naprawdę lubi.

Zapytany o motocykl z dowolnej epoki, którym najbardziej chciałby się przejechać, bez wahania wskazuje Hondy CB750F i CB900F oraz modele Kawasaki Z1 i Z2. Chciałby jednak nie tylko sprawdzić, jak jeżdżą dziś, lecz przede wszystkim poczuć atmosferę czasów, w których były u szczytu popularności.

To istotne rozróżnienie. Współczesna przejażdżka klasykiem pozwala poznać jego charakter, ale nie odtworzy w pełni doświadczenia jazdy takim motocyklem w epoce, do której należał.

HONDA CB1000F – COŚ WIĘCEJ NIŻ POWRÓT DO PRZESZŁOŚCI

CB1000F pokazuje, że klasyczna stylistyka nie musi oznaczać technicznego kompromisu. Honda sięgnęła po charakterystyczne motywy modeli CB750F i CB900F, ale nie próbowała bezpośrednio kopiować ich konstrukcji.

Zamiast tego stworzyła współczesnego nakeda, który łączy płynną, ponadczasową sylwetkę z nowoczesną ramą, zaawansowanym zawieszeniem, elektroniką i silnikiem wywodzącym się z Fireblade’a.

Historia Takayukiego Haramoto dodatkowo podkreśla osobisty wymiar tego projektu. To motocykl inspirowany maszynami, które na trwałe zapisały się w historii Hondy, ale opracowany z myślą o dzisiejszych użytkownikach.

Honda CB1000F nie jest więc próbą odtworzenia przeszłości jeden do jednego. To współczesna interpretacja klasycznego roadstera, w której najważniejsze pozostają proporcje, charakter i emocje związane z motocyklami serii F.